Quaker, maverick

At meeting for worship this morning, there were more visitors (5) than regular or irregular attenders (4). One of the visitors held a Bible, and I thought that perhaps he and his two companions were here to see how Friends' worship differed from that of their own church - indeed, it turned out that the three were taking a religious studies course of the Christian Missionaries International, and were fulfilling a course assignment to visit other Christian groups and learn of their ways. It occurred to me that it would be good if these visitors could experience more of our worship than the usual silence that oft fills an entire hour at our meeting for worship, and lo!, the Spirit nurtured some seeds of thought and allowed them to grow into ministry.

The first seed was planted by my reading along the road to meeting an article in the Ursula Franklin Reader entitled "Planning and the Religous Mind: 'Der Mensch Denkt, Gott Lenkt'". In this article Franklin argues that the activity of operational planning in our technological society, which has developed out of the post-WWII transfer of military thinking to civil society, sometimes reaches immoral results (such as replacing the Lord's commandment "Thou shalt not kill" with "Thou shalt not kill inefficiently") because being output-oriented it sees society as a mechanism rather than an organism needing to be sensitive to the needs of its members, and sensitivity implies consultation and adaptability uncompatible with a top-down planning model where planners map out directions for future development without allowing for changing needs and on-going discernment of the proper course of action. In the experience of the Religious Society of Friends, the best decisions are reached through a process of discernment in which all members of the community are allowed an equal say, and allowance is made for divine guidance: such a process is hardly possible when all decisions have been made in advance by "authorities" basing their decisions on the advice of "experts".

Whereas making decisions with divine guidance (or at least asking for divine guidance in the making of decisions) may once have been common, in our technological society it is becoming increasingly uncommon. In insisting on allowing for divine guidance and respecting the voice of the individual in our society, we Quakers thus increasingly stand in contrast to the norm of our larger society. In this we engage in what could be called maverick behaviour, behaviour which, according to the Free Online Dictionary is "independent in thought and action". Now being a maverick has not always been seen as a good thing, but until recently - when he sold out his principles in order to get the support of the Republican Party in his quest for the presidency - US presidential candidate John McCain was proud to call himself a maverick, and our Glenbow museum has a permanent gallery celebrating Alberta mavericks, independent thinking men and women who made many important contributions to their society.

It thus seems to me that if Friends insist on making our decisions with God's guidance and encouraging other members of our society at large (Canadian society, humankind) to defy entrapment in a outcome-based, top-down mode of decision-making, we may be in defiance of societal norms, but we are in good company... and on the right path.

Subteno por la Verda Partio

Mia patrin-flanka avo ĉiam voĉdonis por la Konservativula Partio en Kanado: li pravigis tion dirante ke lia patro ĉiam voĉdonis por la Konservativula Partio en Britio, kaj lia patro esti respektinda viro, do li voĉdonas « same ». Kvankam mi ĉiam opiniis tian sintenon stulta, eĉ senrespondeca, mi dum la unuaj dek jaroj post atingo de la voĉdonrajta aĝo voĉdonis por kandidatoj de la sama partio kiel mia partio, la Nov-Demokratia Partio. Mi daŭre opinias tiun partion esti pli subteninda ol la Liberalula aŭ Konservativula Partioj, sed de la fruaj naŭdekaj jaroj mi tamen ĉiam voĉdonas en federaciaj kaj provincoj balatoj por kandidatoj de alia partio, la Verda Partio. En Kanado ankoraŭ ne elektiĝis eĉ unu kandidato de la Verda Partio – eble pro tio ke la plimulto de la kanadanoj ne komprenas (aŭ ne akceptas) ke sen sana naturmedio ne eblas havi medion daŭre subtenanta la homan (kaj bestan kaj plantan) pluvivadon – kaj pro tio multaj homoj diras ke baloto por la Verda Partio estas malŝparita baloto. Tamen ne konsentas mi ... kaj pli kaj pli multaj kanadanoj : en la ĵus okazinta balotado por la kanada federacia parlamento, kandidatoj de la Verda Partio ricevis 6% de la balotoj tutkanade, 9% de la balotoj en Alberto, kaj eĉ 12% de la balotoj en Kalgario! Pluraj el miaj kolegoj ŝajne voĉdonis por kandidatoj de la Verda Partio dum tiu balotado, kaj unu (Jim) eĉ permesis ke oni metu subteno-ŝildon de la Verda Partio sur lia gazono : mi estas alkutimiĝinta trovi subtenantojn de la Verda Partio inter kvakeroj (inter la kalgariaj kvakeroj, Kitty kaj Allan estas longtempaj verdpartiaj aktivuoj) kaj esperantistoj (mi verŝajne ekvoĉdonis por la verduloj dank’ al la agado de Wally du Temple, kiu ne nur agis en la estraro de Kanada Esperanto-Asocio, la Verda Partio de Kanado, kaj la Verda Partio de Brita Kolumbio, sed ankaŭ kandidatis unufoje kiel reprezentanto de la Verda Partio en federacia balotado) sed finfine mi sentas min samopinianta kun iom granda parto de la kanada loĝantaro.

Ĝis nun mi esprimis mian subtenon por la Verda Partio nur voĉdonante por ĝiaj kandidatoj en balotadoj, sed mi nun sentas min (preskaŭ) preta subteni ĝin ankaŭ per membreco. Dum miaj 50 jaroj mi estis membro de multaj asocioj, sed neniu politika. Eble la tempo jam venis plifirmigi mian subtenon por la Verda Partio, almenaŭ por tiu je federacia nivelo (la Verda Partio de Alberto estas ankoraŭ tiom malgranda ke mi timas malŝpari miajn ege limigitajn rimedojn je grupo de « stranguloj »). Mi ricevis faldfolion kun aliĝilo antaŭ kelkaj semajnoj, kaj mi ankoraŭ ne forsendis aŭ eĉ plenigis ĝin ... sed mi pensas ke mi tion faros. Finfine, jam delonge mi kiel esperantisto nomas min verdulo ; eble jam temp’ está ke mi ankaŭ estu verdulo kiel verdpartiano.